Men spreekt zowel met woorden als door middel van lichaamstaal. Men gebruikt woorden met name voor het overbrengen van een boodschap, terwijl men met lichaamstaal met name laat blijken hoe de boodschap op moet worden gevat en hoe men in relatie tot de ander staan. Woorden en lichaamstaal kunnen elkaar zo nu en dan tegenspreken. De lichaamstaal van de ander geeft dan het gevoel dat niet de waarheid wordt gesproken.

Indien beide boodschappen tegengesteld zijn, wordt de non-verbale boodschap in vrijwel alle gevallen opgevat als de meest ware. Dat komt voornamelijk omdat liegen in woorden een heleboel mensen gemakkelijker lukt dan liegen in lichaamstaal. Behalve mensen die getraind zijn in het beheersen van hun gedrag, zoals politici, acteurs en pokeraars, zijn veel mensen zich vrijwel niet bewust van hun lichaamstaal en verraden zich door hun gedrag.

Wat de betreffende lichaamstekens precies zijn waardoor men gaat twijfelen aan een persoon zijn oprechtheid is het niet altijd duidelijk waarop men moet letten en vertrouwen. Bij de beoordeling van dergelijke signalen is het immers van belang om te kijken naar het volledige gedragspatroon van de betreffende persoon in plaats van enkel op een paar tekens te vertrouwen.

Verder moet men kijken naar de context waarin een bepaalde beweging gemaakt wordt. Anders kan het beoordelen van lichaamstaal een eigen leven gaan leiden.

Men kan bijvoorbeeld wat vertellen en dat tegelijk ontkrachten door lichaamstaal die tegengesteld hieraan is. Men zegt bijvoorbeeld niet zenuwachtig te zijn voor een bezoek aan de tandarts terwijl men ondertussen door de wachtkamer loopt te ijsberen, met de vingers op tafel trommelt en soms diep zucht.

Van personen welke een ander niet direct in de ogen kijken, wordt dikwijls aangenomen dat deze niet de waarheid spreken. Het niet aankijken van de ander is een teken van onzekerheid. Nu is het mogelijk dat men te maken heeft met een verlegen persoon. Het wil dan niet meteen zeggen dat die ander liegt.

Anders is het zodra een persoon die er normaal geen probleem heeft met een ander aankijken, dat bij het spreken over een specifieke onderwerp wel dit verschijnsel optreedt. Hier kan men wel degelijk gaan twijfelen of deze persoon de waarheid spreekt.

Andere tekenen waardoor men gaat twijfelen aan iemands verhaal zijn aanrakingen van het lichaam, wegkijken, de ogen sluiten, schrikreactie bij het doen van een melding, blozen wanneer een bepaald onderwerp word aangesneden en het niet vloeiend vertellen van het verhaal.